Verschenen
op 6 januari 2012, om 18:04 in de categorie
Keuze van de redactie,
hollywood
.
Op 14 september 2009 overleed Patrick Swayze aan pancreaskanker. Zijn vrouw Lisa heeft nu een boek geschreven over haar leven met de acteur. Daarin heeft ze het ook over zijn laatste dagen.
Lisa begint het boek Worth Fighting For met hoe ze Patrick leerde kennen. “Ik was 14 jaar oud toen ik hem voor het eerst zag. Hij was gebruind, gespierd en hij had een oogverblindende glimlach. Maar hij had ook de reputatie van een Casanova te zijn. En ik? Ik was een muurbloempje. Een professioneel muurbloempje.”
Toch had Patrick oog voor Lisa en dat maakte hij meteen duidelijk door in haar achterwerk te pitsen terwijl hij ‘hey, schatje‘, zei. Het koppel trouwde uiteindelijk op 12 juni 1975.
In 2008 sloeg het noodlot toe. “We waren in Aspen op bezoek bij vrienden en Patrick trok een pijnlijke grimas toen hij zijn champagne doorslikte. Een week later kwam hij naar me toe en vroeg: zien mijn ogen er niet geel uit?”. Niet veel later hoorden we van de dokter dat Patrick een tumor had in zijn alvleesklier en dat het ongeneeslijk was. “Je hebt nog een aantal weken, misschien maanden te leven”, zei de oncoloog.
Patrick en Lisa waren zot van vliegen. En dat wou de acteur blijven doen, ondanks zijn kanker. “Meestal moest ik terugvliegen omdat hij zo slaperig werd van de medicatie die hij moest nemen.”
“We hebben het nieuws even kunnen verzwijgen, maar in maart was het nieuws overal te lezen. We weten niet hoe ze het wisten. Als ik buitenkwam werd ik altijd aangesproken. Elke keer zag ik het medelijden en de sympathie op het gezicht van de mensen. Heel lief allemaal, maar ik wou buiten om even alles te vergeten en zo kon ik dat niet. Uiteindelijk heb ik dan maar een pruik gekocht die ik opzette toen ik naar buiten wilde.”
“Ik ben 30 jaar lang samen geweest met Patrick. Ik heb hem op zijn best en op zijn slechts gezien. Maar toen hij ziek was, zag ik een held in hem. Ik wou hem maar één ding duidelijk maken: als de dood hem zou komen halen, dan zouden ze hem uit mijn koude in zijn handen gestrengelde handen moeten komen halen.”
“Op onze 33ste huwelijksverjaardag trokken Patrick en ik naar onze ranch in Mexico. We hadden er zo’n plezier. Ik was zo gelukkig, want op dat moment had hij normaal gezien al dood moeten zijn. En daar was hij dan, aan het werken op onze ranch. Volop aan het genieten van zijn leven. Patrick wilde ondanks zijn ziekte ook blijven acteren, hij eiste ook dat hij alles zelf mocht doen. Op een dag kwam hij thuis en zei hij: ‘ze willen niet dat ik over een muurtje spring. Ze willen een stuntman inhuren. No way, ik doe dat zelf!‘, zei hij.”
Toen het koppel samen met Donny, de broer van Patrick, met Nieuwjaar weer ging vliegen in Mexico dacht Lisa dat Patrick sliep. “Maar later zei Donny dat hij me niets had willen zeggen tijdens het vliegen, maar dat Patrick de laatste 2 uur bloed aan het ophoesten was. Niet veel later verloor hij zijn haar. En hij was altijd zo gehecht aan zijn haar.”
“In september kon hij de chemo niet meer aan. Op een maandagnamiddag in september kwam de dokter naar me toe en hij zei: ‘ik denk dat het moment gekomen is.’ Vlak voor hij vrijdagavond in een coma ging heeft Patrick zijn laatste woorden tegen me gezegd. Ik zei dat ik van hem hield en hij zei hetzelfde. Het hele weekend zat ik bij hem, sprak ik met hem. Maandagochtend merkte ik dat hij naar adem aan het happen was. Het had iets delicaats. Toen wist ik dat het zover was. Ik ging naast hem liggen, ik hield zijn hand vast en voelde zijn pols weer. Zou het? Maar dan ademde hij plots niet meer. Het was 10 uur ’s ochtends en Patrick had alles uit zijn lichaam gehaald dat er uit te halen was.”
Popularity: 2%